โยคี ต. หลังจากปฏิบัติธรรมมีสภาวธรรมเกิดขึ้นมากมาย เกิดความเปลี่ยนแปลงถึงกับคนรอบตัวประหลาดใจ
สภาวธรรมที่เกิดขึ้นทำให้เกิดศรัทธาแรงกล้า สามารถเลิกบุหรี่ได้ เลิกเหล้าได้ (มีหลายคนที่สามารถเลิกบุหรี่เลิกเหล้าได้)
คนรอบตัวทั้งที่ทำงานและที่บ้านต่างพูดกันว่า โดนอาถรรพ์อะไรมาหรือเปล่า ศรัทธาที่เกิดขึ้นนี้เป็นศรัทธาที่มั่นคงต่อพระรัตนตรัย
ผู้ที่ต้องการบรรพชาอุปสมบท มีประโยคหนึ่งกล่าวว่า
ผู้ที่ต้องการบรรพชาอุปสมบท มีประโยคหนึ่งกล่าวว่า
“...สัพพะทุกขะ , นิสสะระณะนิพพานะ , สัจฉิกะระณัตถายะ , อิมัง กาสาวัง คะเหตํวา , ปัพพาเชถะ มัง ภันเต.....” แปลเป็นภาษาไทยก็ว่า
“ผ้ากาสาวะ (ผ้าไตรจีวร) ที่ข้าพเจ้านุ่งห่ม ข้าพเจ้าขอตั้งสัจจะอธิษฐาน มอบกายถวายชีวิตนี้ เพื่อกระทำพระนิพพานให้แจ้ง เพื่อความสิ้นไปแห่งทุกข์ทั้งปวง”
มีเรื่องเล่าต่อไปว่า เพราะความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างมากมายนี้ ทำให้เกิดความกังวลแก่คนรอบตัว ภรรยากลัวว่า สามีเปลี่ยนไป โดนอาถรรพ์มา
พ่อตาแม่ยาย จะพาลูกเขย (โยคี ต.) ไปแก้อาถรรพ์ ได้ยินว่าวิธีแก้จะต้องถูกเหยียบ อก โดยพระผู้แก้อาถรรพ์แถวอีสาน
โยคี ต.ไม่ยอมไป เรื่องก็เงียบไปพักหนึ่ง ภรรยาก็ยังไม่สบายใจ ต่อมามีอยู่วันหนึ่งภรรยาได้ไปหาคนทรงเจ้า ได้ยินว่าเป็นเสด็จพ่อร.5
ถามเรื่องพี่ชายภรรยาที่ป่วยไม่หาย สุดท้ายถามเรื่องสามี (โยคี ต.) คนทรงเจ้า พูดขึ้นเองว่า “ที่ที่มั...ไปก็ดีอยู่แล้ว มึ...จะไปห้ามมั...ทำไม”
“...สัพพะทุกขะ , นิสสะระณะนิพพานะ , สัจฉิกะระณัตถายะ , อิมัง กาสาวัง คะเหตํวา , ปัพพาเชถะ มัง ภันเต.....”
พระอาจารย์ เล่าว่า : เป็นประโยคที่มีที่มาจากพระโอษฐ์ของพระพุทธองค์ มันเป็นประโยคที่ตกทอด สืบกันมารุ่นต่อรุ่น พระสงฆ์ทั้งที่มีชีวิตและจากไปแล้วสู่โลกหน้าเป็นภาระ แม้เทพพรหมยังเป็นภาระช่วยเหลือ สืบต่อประโยคนี้เพื่อประโยชน์เพื่อความเกื้อกูลเพื่อความผาสุก แก่คนรุ่นหลังอย่างไม่ขาดสาย
ไม่ใช่ โยคี น. คนเดียวเท่านั้น หลายคนเคยถูกพลังจากประโยคนี้ประทับไว้ในจิตแล้ว แม้ข้ามภพข้ามชาติผ่านมา เมื่อได้เห็นได้ยินประโยคนี้ซ้ำอีกน้ำตาก็พรั่งพรู ไม่อาจที่จะสามารถกลั้นไว้ได้
26 กุมภาพันธ์ 2554
พระอาจารย์ เล่าว่า : เวลาเช้าออกไปบิณฑบาตทุกวัน เห็นแม่ไก่คุ้ยเขี่ยสอนลูกเจี๊ยบหากิน พระอาจารย์จะต้องหยุด นับว่าลูกเจี๊ยบมีกี่ตัว วันนี้นับได้ถึง 12 ตัว
ชีวิตเกิดใหม่จะได้รับการต้อนรับจากทั้งโลกมนุษย์และโลกทิพย์ หลายชีวิตหลังความตาย กว่าจะฟอกจิตให้สดใสมีชีวิตชีวา (มีน้อย ปานกลาง มาก ) จนสามารถมาเกิดได้ ต้องผ่านกระบวนการหลายกระบวนการ
ทั้งสวรรค์และนรกก็เป็นกระบวนการหนึ่งในการฟอกจิต ทุกๆคนสามารถตรวจสอบจิตของตัวเองได้ว่า เป็นจิตที่มีความสดใสมีชีวิตชีวาหรือไม่
เราทำกระบวนการฟอกจิตแต่เดี๋ยวนี้ ไม่ต้องรอไปทำในโลกหน้า เราทำการฟอกจิตแต่ขณะนี้ให้ถึงความสิ้นไปของกิเลส
โยคี น. เล่าว่าเป็นคนกลัวผีมาก ขนาดอยู่บ้านยังไม่ค่อยชอบนอนคนเดียว จะนอนกับพี่ มีช่วงนึงเขาไปทำงานที่กระบี่ ต้องนอนคนเดียวมันโหวง ๆ ยังไงไม่รู้ ไม่ชอบเลย
โยคี น. เล่าว่าเป็นคนกลัวผีมาก ขนาดอยู่บ้านยังไม่ค่อยชอบนอนคนเดียว จะนอนกับพี่ มีช่วงนึงเขาไปทำงานที่กระบี่ ต้องนอนคนเดียวมันโหวง ๆ ยังไงไม่รู้ ไม่ชอบเลย
ช่วงไปวัดครั้งแรกนอนกับพี่ ๆ หลายคน ก็ยังกลัว ครั้งที่ 2 นอนกับพี่ 2 คน เริ่มเฉย ๆ ไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ แต่พอครั้งสุดท้ายต้องนอนคนเดียวไม่ยักจะกลัว
เหมือนจิตมันแข็งแรง เบา ๆ นิ่ง ๆ เฉย ๆ บอกไม่ค่อยถูก คิดเอาว่าจะเจอกับอะไรก็ช่าง เจอมันก็ต้องเจอ
พระอาจารย์เล่าว่า ความกลัวผี ความจริงมันเป็นปลายเหตุ ถ้าเราสืบสาวไปหาต้นเหตุจริง ๆ คือ ความหดหู่ ความคับแคบ พอฝึกจิต จิตสว่างขึ้น มีความสดใสมากขึ้น จิตก็กว้างขึ้น มันก็แข็งแรงขึ้น ความกลัวผีมันก็ บางลง เบาลง จนเราประหลาดใจ ว่ามันหายไปไหน เพราะฉะนั้น วิธีแก้กลัวผีคือ เพิ่มบุญ เพิ่มความสว่างของจิต เพิ่มความสดใสของจิต
โยคี น.เล่าว่า กลัวการอยู่คนเดียว กลัวเหงา กลัวผี อาการก็คล้ายกัน ถ้ามีความสุขก็ไม่กลัว
บางคนมีความสุขที่ได้อยู่คนเดียว เพราะเขารู้สึกว่าอยู่กันเยอะแล้ววุ่นวายไม่มีความสุข บางคนอยู่คนเดียวไม่มีความสุข แต่ถ้าอยู่หลายคนแล้วอุ่นใจมีความสุข
ความสุขมีอำนาจเหนือความกลัว แต่ทั้งความกลัวและความสุขเกิดที่ไหน เกิดที่อยู่คนเดียว หรือ เกิดที่อยู่หลายคน หรืออยู่ที่ใจ
สิ่งที่พระอาจารย์บอกอันนี้ โยคี หน. ก็เข้าใจ เวลา โยคี น. มาวัดมีความสุขที่ได้มาปฏิบัติ มีความสุขที่ได้พบปะพูดคุยกับกัลยาณมิตร มันมีความสุขอบอุ่นใจ ความกลัวก็เลยไม่มีอำนาจเหนือเรา
แล้วเวลาเรากลับบ้านทีนี้ทำไง ก็ปฏิบัติไง เพราะความสุขเกิดจากการปฏิบัติ พลังของพระรัตนตรัยก็มาหาเราเมื่อเราปฏิบัติ เมื่อปฏิบัติก็ได้ความสุข ความเข้มแข็ง ความสว่าง ฯลฯ ก็เลยมีพลังเหนือความกลัว
..............................
